Araba Mal Varlığı Sayılır Mı? Hayatın İçinden Bir Anı
Kayseri’de Bir Sabah
Kayseri’nin o sabahları, hele de yazın sıcağında, farklı bir havası var. Her şey yavaşça uyanır, her şeyin bir amacı vardır ama kimse acele etmez. O sabah, kahvaltıyı geç yapıp, bir an önce işe gitmek için evden çıkmaya hazırlanırken, sokakta büyük bir ses duydum. Dışarıya çıktığımda, gözlerim o an için gördüğüm en kıymetli şeyi aradı: Arabam.
Hayatımda birkaç kez daha “bu araba benim mal varlığım sayılır mı?” sorusunu içimden geçirmiştim. Ama o an, o sabah, her şey çok daha farklı hissettirdi. Kayseri’de geçirdiğim her yıl, arabamla birlikte daha anlamlı hale gelmişti. Her kilometresi, her anı bana daha fazla özgürlük, daha fazla hayal vaat etmişti. Arabam, sadece bir taşıma aracı değildi; o, bana hayatı keşfetmem için bir anahtar olmuştu. Ama, o sabah, arabamın ön camındaki çatlakla karşılaşınca, bu sorunun anlamını çok daha derinden hissettim.
Arabam, Benim İlk Yatırımım
25 yaşında bir genç olarak, hayatımda sayılı yatırımım vardı. Kayseri’de yaşayan biri için, arabadan daha önemli bir mal varlığı genelde pek yoktur. Herkes ev almak, dükkan sahibi olmak falan derken, ben biraz farklıydım. Her ne kadar çok para kazanmasam da, ilk araba almam, o “gerçekten büyüdüm” dediğim andı. Ama arabamı alırken yaşadığım heyecan, gerçekten çok farklıydı. Bunu anlatmak zor. Gözlerim parlıyor, sabahları arabamı bir süre sevinçle yıkıyordum. “Beni yolda görebilecek misin?” diye düşünüyordum bazen. Sonunda şunu fark ettim: Bu arabayla ben sadece yol almadım, hayallerimi de bir adım daha geriye bırakıp, daha çok kişiyle tanıştım, daha çok şey öğrendim.
Yolculuklar bana hayatı öğretti. Arabamla her gitmek istediğim yere, yeni bir şeyler öğrenerek gidiyordum. Kayseri’nin bir köyünden İstanbul’a kadar… O yolculuklar bana başka dünyaların kapılarını açtı. Fakat bir sabah, her şey değişti.
O Çatlak, Beni Derinden Sarsmıştı
Söylediğim gibi, sabah arabamın camındaki çatlağı fark ettiğimde, içimi bir hüzün kapladı. Her ne kadar küçük olsa da, sanki o çatlak, bana yıllardır devam ettiğim bu yolculuğun sonunda bir şeylerin kırıldığını simgeliyordu. Arabam, benim için sadece bir ulaşım aracı değildi; aynı zamanda yaşam tarzım, özgürlüğüm, az biraz da gururumdu. Yine de, arabamın bu haliyle ilgilenmek zorundaydım. Hemen servise götürdüm. Serviste bir süre bekledikten sonra, araba ve ben birbirimize bakarak orada öylece duruyorduk.
Bir süre sonra, arabama olan sevgimle baş başa kaldım. O kadar farklı bir bağ kurmuştum ki, işte o an, arabamı gerçekten mal varlığım sayıp sayamayacağımı sorgulamaya başladım. “Arabamı mal varlığı olarak görmeli miyim?” sorusu kafamı kurcalamaya devam etti. Çünkü, ev almak gibi büyük yatırımlar yapacak birikimim yoktu. Ama arabam, bir değer taşıyor, üzerinde geçirdiğim her kilometre bana yeni bir şey kazandırıyordu. Gerçekten de bu kadar küçük bir şey nasıl bu kadar büyük bir değere dönüşebiliyordu?
O Anı Hatırlamak: Bir Yatırım Gibi
Arabamın ön camındaki o çatlak, beni sadece şaşırtmadı, aynı zamanda içsel bir yolculuğa çıkmama sebep oldu. İnsan bazen sahip olduğu şeyleri, onları kaybetme korkusu olmadan çok değerli görmüyor. Ama o sabah fark ettim ki, arabam sadece bir araç değil, onu sahiplenmek, ona yatırım yapmak, onu korumak da beni büyüten bir şey. Araba, her kilometresiyle, bana hem bir değer kazandırıyordu, hem de benden bir şeyler alıyordu. Gerçekten de arabam bir mal varlığı sayılır mı?
Birçok arkadaşım, “arabadan vazgeç” demişti. “O kadar para vereceğine, biraz daha birikim yapıp ev alırsın.” Ama bu bana, tıpkı arabam gibi, bir değer gibi geliyordu. Belki de bu yüzden, arabamı tamir ettirmek için aldığım o karar, uzun vadede hayatımı değiştiren bir hamleydi.
Bu Soruya Yanıt Bulmak: Araba Mal Varlığı Sayılır Mı?
O sabah yaşadığım duyguları yazarken, bir yandan da arabamı tamir ettirdikten sonra yeni bir sayfa açmak istiyorum. Evet, arabam tamir oldu. Ama ben değiştim. O küçük çatlak, bana her şeyin geçici olduğunu hatırlattı. Arabam mal varlığı sayılabilir mi? Bilmiyorum. Ama bana kazandırdığı anılar, hayatımda hep var olacak.
Hayal kırıklığı, üzüntü ve öfke, her yolculuğun içinde bulunan duygulardı. Bu, sadece arabayla ilgili bir mesele değil, aynı zamanda hayatın kendisiyle ilgili. O an, arabamı tamir ettirmenin, onunla birlikte yeniden yola çıkmanın önemini hissettim. Arabam sadece metal ve camdan yapılmış bir araç değil; aynı zamanda beni benden daha iyi anlayan, bana “yeniden başlamayı” hatırlatan bir şeydi.
Sonuç Olarak
Belki arabam, banka hesabımda yatan o para kadar büyük bir mal varlığı değildi. Ama o an, arabamla bağ kurduğum her an, bana değer kattı. Bu yazıyı yazarken, arabamı sevmenin, ona olan bağlılığımı her an hissetmenin, bana gerçekten ne kadar yatırım yaptığını fark ettim. Kim bilir, belki bir gün araba gerçekten de bir yatırım aracı haline gelir. Ama şimdi, bana sadece her yolculukta hissettirdiği özgürlüğü hatırlatıyor. O yüzden, arabamın sadece taşıma aracı olmadığını, aslında içsel bir mal varlığı olduğunu düşünüyorum. Hem maddi, hem manevi.